In mijn werk zie ik het dagelijks gebeuren. In gesprekken met gemeenten en zeker ook tijdens trainingen over de Omgevingswet hoor ik steeds dezelfde zorgen en vragen terugkomen. De praktijk blijkt weerbarstiger dan de bedoeling. Dat beeld wordt ook scherp geschetst in het artikel ‘Knelpunten Omgevingswet’ in Binnenlands Bestuur van 6 februari 2026 waaruit ik hierna citeer.
De Omgevingswet moest het nieuwe normaal worden: eenvoudiger sneller integraler. Twee jaar na invoering voelt het voor veel gemeenten nog vooral als zoeken in het schemergebied tussen ambitie en uitvoering.
Het begint al bij de mensen. Er is simpelweg te weinig capaciteit om de wet echt tot leven te brengen. Tegelijkertijd wordt van gemeenten verwacht dat zij het voortouw nemen in een digitale en bestuurlijke transitie die zijn weerga niet kent. Het Digitaal Stelsel Omgevingswet (DSO) is daarbij eerder een belofte dan een stabiel fundament.
Maar het probleem zit dieper dan techniek. De wet vraagt een cultuuromslag: minder regels meer vertrouwen meer ruimte voor initiatief. Dat klinkt mooi maar loslaten is lastig voor organisaties die decennia zijn gebouwd op controle en procedures. Gemeenten moeten sturen op kwaliteit in plaats van vinkjes en dat vraagt lef én nieuwe vaardigheden.
En dan participatie. Iedereen wil meedoen maar niemand weet precies hoe. Bewoners verwachten duidelijkheid ontwikkelaars voorspelbaarheid en bestuurders houvast. Spelregels ontbreken nog te vaak waardoor participatie eerder spanning oplevert dan samenwerking.
Het omgevingsplan vormt het sluitstuk van die onzekerheid. Gemeenten bouwen eraan terwijl het stelsel nog beweegt. Oude regels verdwijnen nieuwe zijn nog niet uitgekristalliseerd. Zoals in Binnenlands Bestuur treffend wordt geciteerd: we zitten bestuurlijk gezien nog altijd “in de twilight zone”.
Misschien is dat precies waar verandering begint. Niet in zekerheid maar in frictie. Niet in perfecte systemen maar in het zoeken naar wat werkt. De Omgevingswet is geen project met een einddatum; het is een langdurige verbouwing van de manier waarop overheid en samenleving elkaar vinden in de fysieke leefomgeving.
En verbouwen geeft rommel. Dat hoort erbij. De vraag is alleen: houden we het vol tot het huis echt af is?
Bron: ‘Knelpunten Omgevingswet’ Binnenlands Bestuur 6 februari 2026
Tijdens de Kick Off van dit nieuwe studiejaar 2026-2027 van Tio Business School op 27 augustus jl. was Mariëlle Wieman, directeur van INNREALL Institute spreker
Ieder van ons kan verandering in beweging brengen. Ieder van ons kan de klimaatcrisis aanpakken, een eerlijkere en gezondere wereld scheppen, opstaan tegen armoede, ongelijkheid,
Hieronder tref je per hoofdstuk de leerdoelen en -uitkomsten aan van het boek SDG’s & Vastgoed. De leerdoelen en -uitkomsten geven inzicht in wat studenten
Door Bas van de Griendt, oprichter en eigenaar van Stratego Advies en o.a. auteur van het studieboek SDG’s & Vastgoed Verduurzaming van de gebouwde omgeving
Door Mariëlle Wieman oprichter/directeur INNREALL Institute Wie over mobiliteit spreekt denkt al snel aan auto’s treinen fietsen of openbaar vervoer. Volgens INNREALL Expert Norbert Bol
Door Joanne Boonstra Programmamanager Duurzaamheid bij de Hanze (University of Applied Sciences) en auteur van het studieboek SDG’s & Vastgoed De Sustainable Development Goals (SDG’s)
Door Mariëlle Wieman oprichter/directeur INNREALL Institute Hoe optoppen en verdichten duizenden extra woningen kunnen opleveren zonder één nieuwe fundering te slaan Tijdens een inspirerende bijeenkomst
Door Joanne Boonstra Programmamanager Duurzaamheid bij de Hanze (University of Applied Sciences) en auteur van het studieboek SDG’s & Vastgoed De gebouwde omgeving staat op
Mariëlle Wieman hoofdredacteur en uitgever INNREALL Institute In dit interview blikt Tyler Fu voormalig stagiair bij de United Nations Federal Credit Union en werkzaam als
Door Joanne Boonstra programmamanager duurzaamheid bij de Hanze (University of Applied Sciences) en auteur van het studieboek SDG’s & Vastgoed Tijdens mijn studietijd liep ik
